(fot: Seeb)
- Od kilku godzin w autobusie był duży spokój, nie grało radio, była niemal całkowita cisza - wspomina wypadek pan Arkadiusz. Zauważyłem, że dzieje się coś niedobrego. Autobus stopniowo zaczął zjeżdżać coraz bliżej pobocza. Kto zdążył, ten złapał się uchwytów, żeby zamortyzować siłę uderzenia - mówi. Dopiero po jakimś czasie zrozumieliśmy, że jeden z nas zginął. To mógł być przecież każdy z nas. Dziś na pana Arkadiusza z niecierpliwością czekały żona z córką.
- Te kilka sekund samego wypadku, to chyba największy stres w moim życiu. Kolejne minuty były bardzo ciężkie, a następne godziny bardzo męczące - wspomina z kolei pan Andrzej, którego obudził huk autobusu taranującego barierki energochłonne.
Zobacz także "Siódmy raz na pielgrzymim szlaku". Z Opola ruszyli w stronę Jasnej Góry
Teraz wszyscy będą mogli odpocząć w gronie swoich rodzin. To właśnie dla nich większość z nich zdecydowała się wcześniej wrócić do Polski.
- Wsiadaliśmy do powrotnego autobusu z pewnym niepokojem. Od wypadku minęła przecież dopiero nieco ponad doba - opowiada pan Andrzej. Na szczęście podróż z powrotem przebiegała spokojnie.
W austriackich szpitalach wciąż pozostaje dziesięć osób. Szesnaście osób zdecydowało się natomiast kontynuować wycieczkę do Włoch.
W dyskusji: 31