Fot. Wikipedia
Po ataku Niemiec na Związek Radziecki w 1941 roku i podpisaniu układu Sikorski-Majski rozpoczęła się ewakuacja obywateli polskich z terenów ZSRR. Wśród nich znajdowały się tysiące dzieci - sierot i półsierot, których rodzice zmarli w łagrach, z głodu lub chorób. Część z nich wraz z Armią Andersa trafiła przez Iran do Indii.
Zobacz takze Okradali sklepy jeden po drugim - złodziejski duet zatrzymany
Władze brytyjskie, sprawujące kontrolę nad Indiami, podchodziły do przyjmowania uchodźców bardzo ostrożnie, a w praktyce często odmawiały zgody na ich dłuższy pobyt. W tej sytuacji kluczowe znaczenie miała decyzja władcy księstwa Nawanagar - Jam Saheb Digvijaysinhji.
Maharadża zgodził się przyjąć polskie dzieci na terenie swojego księstwa, biorąc na siebie odpowiedzialność finansową i organizacyjną. W pobliżu Jamnagaru powstał ośrodek w Balachadi, który nie miał charakteru obozu dla uchodźców. Było to zaplecze mieszkalne i edukacyjne, w którym dzieci mogły wrócić do względnie normalnego życia.
Zobacz takze Zniszczył 15 nagrobków w Opolu. Policja zatrzymała 27-latka
Zapewniono im opiekę medyczną, wyżywienie oraz naukę. Zajęcia prowadzone były w języku polskim, dbano o podtrzymywanie kultury, tradycji i religii. Maharadża wielokrotnie podkreślał, że dzieci nie powinny utracić swojej tożsamości, mimo że znalazły się tysiące kilometrów od ojczyzny.
W ośrodku w Balachadi przebywało łącznie blisko tysiąc dzieci, a ich pobyt trwał do końca wojny. Po 1945 roku większość z nich wyjechała do innych krajów - m.in. do Wielkiej Brytanii, Australii, Kanady lub wróciła do Polski.
Pamięć o tej pomocy przetrwała. W Warszawie istnieje Skwer Dobrego Maharadży, a na nim pomnik na cześćJam Saheb Digvijaysinhji. W Jamnagarze upamiętniono los polskich dzieci. Historia Balachadi pozostaje jednym z mniej znanych, ale dobrze udokumentowanych przykładów solidarności okazywanej Polakom w czasie II wojny światowej.
