Na siedmiuset mieszkańców wsi, prawie stu potrafi jeździć na jednokołowcach. Mieszkańcy mówią wprost - to nic dziwnego! Bo tu znacznie bardziej niekonwencjonalna jest jazda na rowerze.
Zwykły monocykl ma od kilkudziesięciu centymetrów, do metra wysokości - w zależności od wzrostu jeżdżącej na nim osoby. Są jednak i takie w których siodełko znajduje się na wysokości dwóch i pół czy nawet czterech metrów.
Ci, którzy opanowali już sztukę poruszania się tym - jakby nie patrzeć - niekonwencjonalnym rowerem, przyznają, że nie jest to tak trudne na jakie wygląda.
- Wszystko zależy od predyspozycji osoby. Jedni jeżdżą już po dwóch godzinach, inni potrzebują tygodnia albo dwóch - mówi Eryk Murlowski - który tę sztukę opanował już ponad trzydzieści lat temu.
Choć na odbywające się trzy razy w tygodniu treningi przychodzą głównie młodzi, to we wsi na monocyklach potrafią jeździć tu przedstawiciele wszystkich pokoleń. Wystarczy odrobina wolnego czasu i samozaparcia.
Po kilku miesiącach treningu można na "kółku" zatańczyć albo zagrać w piłkę ręczną. I choć pierwsza styczność z nim zwykle kończy się upadkiem, to późniejsza satysfakcja podobno rekompensuje ewentualne otarcia, czy siniaki.
