(Fot. Dżacheć)
Wigilia obfitowała w wierzenia i zabiegi magiczne, mające na celu zapewnienie sobie i rodzinie zdrowia i pomyślności, a także przychylności losu i dobrej wegetacji rolnej. Dzieci tego dnia były wyjątkowo grzeczne, bo gdyby zasłużyły na karę, to mogłaby ona "przedłużyć się" na cały kolejny rok. W wigilię starano się również nic nie pożyczać, aby nie robić tego w nowym roku i po to, by nie wynieść szczęścia z domu.
- Nie wolno było rąbać drewna, bo przez cały rok bolałaby głowa ani też wbijać gwoździ, żeby nie bolały zęby. Przestrzegano też zakazu hałasowania, nie robiono też prania ani nie podejmowano prac na gospodarstwie - tłumaczy Gabriela Bucka z Muzeum Wsi Opolskiej.
Zobacz także Ponad 21 kilometrów ulicami Opola. Półmaraton przyciągnął biegaczy i kibiców
Z powagą traktowano też wigilijne wróżby. Spod obrusa wyciągano źdźbło siana i z jego długości wróżono długość życia każdego domownika. Gospodyni przed snem napełniała solą łupiny orzechów - każda z nich odpowiadała jednemu domownikowi. Gdy następnego dnia rano w którejś z łupin sól była roztopiona wróżyło to śmierć. Stawiano cztery garnki do góry dnem, chowając pod nimi monetę, kromkę chleba, kawałek węgla oraz czepek, które oznaczały odpowiednio: bogactwo, nie zaznanie biedy, śmierć i zamążpójście. Każdy z domowników losował jedno z naczyń.
Dziewczęta wierzyły, że w wigilię dowiedzą się czegoś o swoim przyszłym zamążpójściu. Najczęstsze było zamiatanie izby od drzwi ku oknom, a śmieci należało wyrzucić za płot i nasłuchiwać skąd dobiegnie szczekanie psa, ponieważ stamtąd miał nadejść kawaler. Liczono też ilość szczap drewna, przyniesionych do domu - parzysta liczba wskazywała na życie w parze.
Tradycja nakazywała też obowiązkowe uczestniczenie w pasterce. Zapewniano sobie w ten sposób szczęście osobiste w nowym roku. Kto pierwszy wracał z pasterki, ten pierwszy miał ukończyć żniwa, z kolei pannom wróżyło to szybkie zamążpójście.
W dyskusji: 120