Fot. Pop yard/opole.pl
Fot. Pop yard/opole.pl
Korzenie Nocy Kupały sięgają czasów przedchrześcijańskich. Dawni Słowianie świętowali w ten sposób najkrótszą noc i najdłuższy dzień w roku, oddając cześć siłom przyrody oraz urodzajowi. W tradycji ludowej święto było związane z radością, zabawą i różnego rodzaju rytuałami mającymi zapewnić zdrowie, pomyślność i miłość.
Do najbardziej znanych zwyczajów należało rozpalanie ognisk, wokół których tańczono i śpiewano. Popularne były także skoki przez ogień, które miały symbolicznie oczyszczać i chronić przed nieszczęściem.
Zobacz także "Nie chcę, żeby ktoś mi mówił, kogo mam kochać". Marsz Równości przeszedł ulicami Opola
Ważnym elementem obchodów było również puszczanie wianków na wodę. Młode kobiety układały wianki z kwiatów i ziół, a następnie puszczały je na rzekach lub stawach. Według wierzeń sposób, w jaki wianek płynął, miał zwiastować przyszłość, zwłaszcza w sprawach uczuciowych.
Z Nocą Kupały wiąże się także legenda o kwiecie paproci. Choć paprocie nie kwitną, według podań osoba, która odnalazłaby taki kwiat podczas tej wyjątkowej nocy, mogłaby liczyć na szczęście, bogactwo i spełnienie marzeń.
Po przyjęciu chrześcijaństwa wiele dawnych zwyczajów połączono z obchodami wigilii św. Jana Chrzciciela. Stąd współcześnie często używa się nazwy Noc Świętojańska. Mimo upływu wieków liczne elementy dawnej tradycji przetrwały i są organizowane w wielu miejscowościach jako wydarzenia kulturalne i rekonstrukcje dawnych obrzędów.
W dyskusji: 3