(Fot. Dżacheć)
Opolska Wiosna Psychologiczna trwa przez 6 dni, jej bogaty program przyciąga nie tylko studentów, ale także Opolan. Każdy dzień poświęcony jest innemu zagadnieniu psychologicznemu. Wczoraj wieczorem uczestnicy zgłębiali sztukę odnajdywania siebie na scenie życia. Dziś pod hasłem: "Sztuki akceptowania różnic" 4-osobowe drużyny wzięły udział w grze miejskiej, podczas której walczyły z dyskryminacją kobiet w miejscach pracy.
- Celem podejmowanych przez nas inicjatyw jest zwrócenie uwagi społeczeństwa na nierówne traktowanie kobiet i mężczyzn na rynku pracy. Wciąż istnieją różnice międzypłciowe np. w wysokości płac za wykonywaną pracę na tym samym stanowisku - mówi Marta Zdybek ze Stowarzyszenia Laboratorium Zmiany.
Zobacz także Burze nad Opolszczyzną. Strażacy interweniowali blisko 70 razy
Poza nauką akceptacji różnic międzypłciowych, wieczorem pojawi się także możliwość łamania barier międzykulturowych podczas MultiKulti Game Night dla studentów z programu Erasmus. Pełny program I Opolskiej Wiosny Psychologicznej dostępny jest pod adresem psychologia.uni.opole.pl/owp.
W dyskusji: 93
dodam jeszcze , że nie jestem psychologiem , ale interesują się tą dziedziną i mogę mieć według Ciebie zryty beret , ale szczerze w..ali mnie to ;)
Pedro no właśnie może teraz tak naprawdę sobie uzmysławiasz co zrobił Ci psycholog pomógł? tak ale jak?. Jednemu pomaga psycholog drugiemu wiara trzeciemu butelka whisky. Ja uważam metody pracy psychologów za manipulację ale niektórzy potrzebują manipulacji bo tak jak np. wiara pozwala w coś wierzyć. Ja tam wolę wierzyć i to pozwala mi być szczęśliwym i dziękować Bogu za wszystko co mnie doświadcza czy to jest dobre czy złe. Psychologowie mnie bawią, ale każdego sprawa gdzie idzie że swoim problemem
W psychomanipulacji powierzchownej chodzi o uzyskanie doraźnych korzyści kosztem jednorazowych, życiowo mało istotnych decyzji, podejmowanych przez osobę manipulowaną. Ten, kto manipuluje, uzyskuje swój efekt przez objęcie manipulacją znacznej grupy osób. Błędna decyzja, jaką podejmie każda z tych osób nie będzie jednak dla niej specjalnie kosztowna, nie wpłynie na zmianę biegu jej życia. Dopiero wykorzystywanie psychomanipulacji w celu wytworzenia trwałych osobowych relacji zniewalających, z charakterystycznym dla nich procesem pasożytowania na dobru i godności osób, decyduje o sekciarskim charakterze grupy. To właśnie psychomanipulacja głęboka dotyczy decyzji życiowo doniosłych. Jej treścią jest totalność zaangażowania, polegająca na powierzeniu grupie istotnych elementów swojego życia (kariera, życie rodzinne, świat najbardziej wewnętrznych przeżyć jednostki, pożycie intymne). Skutkiem psychomanipulacji głębokiej jest uzależnienie jednostek od grupy i destrukcja dla ich człowieczeństwa.
Połączenie mechanizmów manipulacyjnych z totalnym charakterem grupy jest szczególnie niebezpieczne i ono właśnie cechuje sekty. Sektę można by zatem zdefiniować jako grupę psychomanipulacyjną stosującą psychomanipulację głęboką. Głębia, jaką osiąga psychomanipulacja, może być oczywiście różna.
Psychomanipulacja (forma) + totalność (treść) = sekta (skutek – uzależnienie i destrukcja człowieczeństwa)
Tak rozumiana sekta nie musi być grupą w ścisłym tego słowa znaczeniu religijną – tzn. nie musi być związana z elementami znanych wierzeń i praktyk religijnych. Im bardziej jednak określona jednostka upatruje w grupie, z pozoru niereligijnej, absolutny, ostateczny sens swojego życia, tym bardziej takie zaangażowanie oraz sama grupa zaczyna nabierać cech religii. Największa głębokość psychomanipulacji jest spowodowana najbardziej totalnymi aspiracjami sekty, a te z kolei są tym większe, im bardziej ich przedmiotem są treści fundamentalne dla ludzkiego życia, składające się na religijne zaangażowanie człowieka.
o. Grzegorz Kluz OP
PSYCHOMANIPULACJA
Bardzo często zastanawiamy się, kim są osoby stosujące psychomanipulację i kim są osoby poddające się ich oddziaływaniom. Zanim przejdę do udzielenia odpowiedzi na postawione pytania, pragnę zwrócić uwagę, iż odpowiedzi na nie są złożone. Próbując, bowiem opisać ludzi, którzy stosują różne taktyki oddziaływania na innych należy zdać sobie sprawę, że zmiany zachodzące w życiu społecznym uczą pewnych niepożądanych zachowań, co wiąże się z brakiem jasno sprecyzowanych zasad, brakiem autorytetów, jak również nastawieniem na posiadanie, bycie silnym a nie na wartości związane z przymiotami moralnymi. Zwróćmy uwagę, iż osoby, które zwyciężają, to są te, które nie liczą się z innymi a jedynie nakierowane są na osiąganie zamierzonych celów. W tym znaczeniu otrzymujemy dwubiegunowy podział ludzi, tych którzy dostosowali się do powyższych zasad i tych, którzy nie potrafią sobie poradzić w tych warunkach i poszukują wartości duchowych.
Bardzo lakonicznie ujmując można powiedzieć, iż osoby dokonujące psychomanipulacji dążą do zaspokojenia własnych potrzeb. Osoby te dla osiągnięcia konkretnych korzyści potrafią markować przeżywanie uczuć prospołecznych zwłaszcza takich, które mają pozytywne konotacje społeczne i są pożądane przez każdego człowieka, a więc takich jak miłość, poczucie zrozumienia i wsparcia. Innymi słowy, potrafią dostrzec źródło frustracji i zaspokoić ją. Ponadto wykazują duże umiejętności do manipulacji, to znaczy wykazują tendencję do stosowania strategii manipulacyjnych, takich jak oszustwo, czy kłamstwo, podważanie ogólnie przyjętych zasad moralnego postępowania oraz przyjmowania cynicznego poglądu na naturę ludzką, zgodnie z którymi inni nie zasługują na zaufanie, są słabi i nastawieni egoistycznie, a ich słabości należy wykorzystać. W tym miejscu należy odwołać się do pojęcia makiawelizmu, które nierozerwalnie związane jest z manipulacją. I tak, pojęcie to można opisać według poniższego schematu:
• Obraz świata – w którym inni są źli, nastawieni na manipulowanie i łamiący normy prawne, którymi można manipulować dla realizacji własnych celów.
• Utylitarne traktowanie norm moralnych – osoba taka akceptuje tylko te normy, które sprzyjają realizacji jej celów i dopuszcza łamanie innych powszechnie przyjmowanych norm. Interesuje ją osiąganie realnych celów, a nie ideologia.
• Stosunek do innych ludzi – osobę taką charakteryzuje nieufność wobec innych, lekceważenie ich potrzeb, patrzenie na ludzi jak na przedmioty, mała gotowość do angażowania pozytywnych emocji w relacje z innymi.
• Nieobecność poważniejszych form zaburzeń psychicznych – osoba taka przyjmuje racjonalny pogląd na innych i nie traci kontaktu z obiektywną realnością.
• Nastawienie motywacyjne – osoba taka jest nastawiona na finalizację realnego celu przy braku uwzględniania potrzeb i uczuć innych ludzi.
• Odporność emocjonalna i chłód emocjonalny – osoba taka wykazuje dużą odporność na napięcie emocjonalne przy zachowanej zdolności do funkcjonowania poznawczego i małego zaangażowania emocjonalnego, co ułatwia jej osiąganie własnych celów.
Opisując techniki manipulacji, należałoby zwrócić uwagę na pojęcie ingracjacji, której celem jest narzucenie osobie, na której nam zależy, pozytywnego, atrakcyjnego dla niej obrazu siebie przez ukrywanie lub tuszowanie cech negatywnych oraz ostentacyjne okazywanie swoich rzeczywistych oraz pozorowanych walorów po to, aby uzyskać jakieś względy i korzyści. Zarówno pojęcie makiawelizmu, jak i ingracjacji mówi nam o tym, że osoba stosująca techniki manipulacji traktuje innych jako instrument służący do realizacji własnych celów. Jednakże w ingracjacji chodzi o powiększenie atrakcyjności obrazu osoby ingracjatora poprzez umiejętność bardzo trafnego wczuwania się w oczekiwania i potrzeby (odkrywanie „słabych stron osobowości”) partnera interakcji.
Natomiast, jak zostało to powiedziane na wstępie osobami, które poddają się „urokowi” manipulatorów może zostać każdy z nas. Każdy z nas bowiem może mieć chwile słabości w swoim życiu, być mniej wyczulonym na prawdziwe intencje innych ludzi lub po prostu nie radzić sobie z otaczającą rzeczywistością. Ludzie łatwo osądzają osoby, które uległy manipulacji, twierdząc, że im by się to nie zdarzyło. W takich wypadkach najlepiej zadać sobie pytanie, czy nikt mnie w życiu nie oszukał, a następnie, jak dałem się nabrać. W dalszej kolejności może zadać sobie pytanie, czy to, które próbował zadać na początku ma prawo bytu. Żaden człowiek bowiem nie został wyposażony w zdolności do wykrywania kłamstwa, a przez to każdy jest narażony na manipulację.
Psychomanipulacja jest metodą bardziej subtelną. Ponieważ ci, którzy się nią posługują, jawią się jako osoby nastawione życzliwie i przyjacielsko, na ogół ofiara nie przyjmuje postawy obronnej. Zaczyna bezwiednie współpracować z ludźmi, którzy chcą przejąć nad nią panowanie. Wprowadza ich w swoje sprawy dostarczając w ten sposób informacji, która może być wykorzystana przeciwko niej. Efekty psychomanipulacji są o wiele bardziej długofalowe niż prania mózgu i działają nawet po ustąpieniu wywierania nacisku. Nowy system przekonań staje się częścią nowej tożsamości i dlatego trudniej będzie ja odrzucić.
Model Hassana definiuje destrukcyjną sektę jako organizację totalitarną o strukturze piramidalnej sprawującą całkowitą kontrolę nad człowiekiem lub grupą ludzi. Destrukcyjna sekta używa oszustwa w rekrutacji nowych członków (pozbawiając jednostkę prawa do podjęcia w pełni świadomej decyzji opartej na pełnej informacji) i kontroli umysłu uzależniając członków i wymuszając posłuszeństwo doktrynie i przywództwu sekty. Poniżej przedstawiam charakterystyczne cechy, które są podobne w każdej destrukcyjnej sekcie.
Doktryna jest rzeczywistością
Postrzeganie świata w kategoriach czarno-białych, dobro przeciw złu
Elitarna mentalność
Wola jednostki wobec grupy
Całkowite podporządkowanie i naśladowanie przywódcy
Szczęście osiąga się spełniając należycie obowiązki
Strach i poczucie winy jako narzędzia manipulacji
Stany euforii i depresji
Zmiana poczucia czasu
Nie ma odwrotu