(Fot. Dżacheć)
26 lipca 2012 roku. Na balustradzie jazu przy zielonym moście, prowadzącym na wyspę Bolko w Opolu usiadł 19-latek i groził, że skoczy do wody. Zszedł dopiero po rozmowie z policyjnym negocjatorem oraz swoim kolegą.
26 marca 2013 roku. Późnym wieczorem do policjantów dociera sygnał o nastolatce, siedzącej na parapecie okna na czwartym piętrze wieżowca w Opolu. Schodzi dopiero po ponad dwóch godzinach rozmów z negocjatorem.
Zobacz także Race na trybunach podczas meczu Odry ze Śląskiem. Policja prowadzi czynności
17 grudnia ubiegłego roku. 37-letni mężczyzna usiadł na dachu budynku w Głuchołazach, grożąc skokiem. Już kilka minut po wezwaniu na miejscu był jeden z negocjatorów, który na co dzień pełni służbę na miejscowym komisariacie. Po prawie dwóch godzinach rozmów mężczyznę udało się przekonać do bezpiecznego opuszczenia dachu.
Są wzywani do akcji rzadko - kilka, kilkanaście razy do roku. Gdy jednak dzwoni telefon, każda minuta oczekiwania na zespół policyjnych negocjatorów może zaważyć na życiu lub śmierci desperata, do którego jadą - albo jego zakładnika. Negocjatorów w naszym województwie pracuje 9. Na co dzień służą w różnych jednostkach: komendzie wojewódzkiej, komendach powiatowych i komisariatach.
Co musi zrobić policjant, aby dołączyć do zespołu negocjatorów? - Przede wszystkim musi chcieć, bo do tego zajęcia nie można w żaden sposób oddelegować - mówi jeden z negocjatorów, służący na co dzień w Opolu. - Trzeba przejść badania psychologiczne, potem zostać zaakceptowanym przez pozostałych członków zespołu i przejść kurs - dodaje.
Negocjatorzy wkraczają do akcji w trzech sytuacjach: gdy ktoś chce targnąć się na własne życie, gdy agresor wziął zakładników lub grozi użyciem broni bądź innych niebezpiecznych materiałów.
Zobacz także To już dziś częściowe zaćmienie Słońca. O której i jak je bezpiecznie zobaczyć?
Policjant zaznacza, że w mediach i opinii społecznej negocjator jest przedstawiany jako jedna osoba, która podejmuje rozmowy w sytuacji krytycznej. - Tymczasem my zawsze działamy w zespole, na miejsce każdej akcji jadą przynajmniej 3 osoby. Bo negocjacje mogą trwać długo, czasem kilkanaście godzin, a człowiek zmęczony zaczyna popełniać błędy - tłumaczy. - Dlatego zawsze "jedynkę" - czyli osobę, która rozmawia z desperatem pilnują jego koledzy, którzy w razie potrzeby podpowiedzą albo zwrócą uwagę, że czas się zmienić - dodaje negocjator.
Nasz rozmówca zaznacza, że każda sytuacja jest indywidualna i nie ma gotowego schematu działania. - Nasze hasło to "po pierwsze człowiek". Chcemy pomóc i dla nas życie osoby, z którą rozmawiamy jest najważniejsze. Ale nie możemy zapominać o życiu i zdrowiu własnym, ewentualnego zakładnika czy zespołu antyterrorystów, który nas ubezpiecza - zaznacza policjant.
Osoby, z którymi negocjują opolscy policjanci nie mają żądań, znanych z amerykańskich filmów. - Zdarzają się prośby o alkohol, ale takich nie spełniamy - bo nie od tego jesteśmy. Natomiast podzielenie się z kimś kanapką czy wodą jest naturalne, ludzkie - zdradza negocjator.
Negocjatorzy często dostają wezwanie po godzinach swojej służby, co często ma odzwierciedlenie w stroju, w jakim przyjeżdżają na akcję. - Ktoś zostaje ściągnięty z wesela, więc jest w garniturze, inny był na plaży, więc przyjeżdża w spodenkach i klapkach - mówi policjant. Wspomina też swoją najdziwniejszą akcję, w jakiej uczestniczył: - Przez cały czas negocjacji leżałem na brzuchu głową w dół rozmawiając z nastolatkiem, znajdującym się kilka metrów poniżej mnie na skarpie. Chłopak prawdopodobnie zeskoczył tam i zamierzał zeskoczyć jeszcze niżej, kilkanaście metrów. Negocjacje trwały parę godzin, zakończyły się sukcesem, ale do samego końca nie wiedziałem, co popchnęło chłopaka do tak desperackiego czynu - wspomina.
Nastolatkowie decydują się na desperackie kroki najczęściej z powodu zawodów miłosnych bądź braku akceptacji rówieśników, dorośli najczęściej załamują się tracąc pracę. - I przewidując dalsze konsekwencje: długi, czasem rozpad rodziny, niemożność zapewnienia bezpieczeństwa swoim dzieciom. Czasem w takich chwilach wystarczy przytoczyć przykład kogoś, komu się udało, poklepać po ramieniu. Bo często osoby, do których jedziemy to nie przestępcy tylko najzwyklejsi ludzie, którym gdzieś w życiu powinęła się noga albo nie otrzymali pomocy, na którą liczyli. Często to nie bezsensowna próba zwrócenia na siebie uwagi, tylko wołanie o pomoc - opowiada negocjator. - A my staramy się pomóc, jak tylko możemy. Zgodnie z naszym hasłem: po pierwsze człowiek - przypomina policjant.
Zobacz także Ponad 218 tys. zł dla prezesa spółki. Bedoes reaguje na sprawę Cancer Fighters
W dyskusji: 16