Minister Edukacji Narodowej Krystyna Szumilas pasowała na uczniów pierwszaków Zespołu Szkół z Oddziałami Integracyjnymi w Opolu.(Fot. Dżacheć)
Zespół Szkół z Oddziałami Integracyjnymi przy ul. Hubala w Opolu tworzy Publiczna Szkoła Podstawowa nr 5 oraz Publiczne Gimnazjum nr 1. Minister Edukacji Narodowej Krystynę Szumilas przywitał wojewoda opolski Ryszard Wilczyński, kurator oświaty Halina Bilik oraz dyrektor szkoły Alicja Mielniczuk.
- Szkoła nie może być dziś jedynie dostarczycielką wiedzy, a uczenie się nie może polegać na pamięciowym jej wkuwaniu - zaznaczała Minister Edukacji Narodowej Krystyna Szumilas. - Oczekujemy od szkoły, by uczyła jak zrealizować marzenia i plany, jak odnieść sukces, jak znaleźć pracę i być szczęśliwym w dorosłym życiu. To zakłada nowa podstawa programowa - dodała Szumilas.
Zobacz także Odra Opole zaprezentowała drużynę na sezon 2026/27
Pani minister podkreśliła też, że polscy uczniowie są coraz lepsi na tle uczniów z innych krajów i z sukcesami konkurują w międzynarodowych konkursach i olimpiadach.
W swoim wystąpieniu Minister Edukacji Narodowej zwróciła też uwagę na konieczność wyrobienia przez szkołę nawyku aktywności fizycznej wśród uczniów. - Ruch, zabawa, gra w piłkę powinny być codziennym przyzwyczajeniem, a udział w lekcjach wychowania fizycznego obowiązkiem, który jest też przyjemnością - mówiła.
Podczas inauguracji roku szkolnego odbyło się uroczyste ślubowanie uczniów pierwszych klas podstawówki i gimnazjum oraz pasowanie na ucznia.
Naukę w samym Opolu rozpoczęło dzisiaj 20 tysięcy uczniów. 240 uczniów to 6-latkowie, których rodzice zdecydowali o zapisaniu swoich pociech do szkoły rok wcześniej niż wynika to z obowiązku edukacji.
Zobacz także Kierowca ciężarówki i rowerzystka zginęli na miejscu. 19-latek z opolskiego został ranny
W dyskusji: 89
Tu jest artykuł i tu się pochwalę moją zdolniachą.
Żal Tobie "d" ściska, że tak komentujesz moją "dumę"?
Chyba masz kompleks z dzieciństwa jeśli tak reagujesz na moją okoliczność.
Cały ten Ceremoniał i tak maluchom nie za bardzo zostanie zrozumiały w pamięci. Ja pamiętam maczanie palucha w tuszu i odbijanie na płachcie "papirusu"; na ścianie potem to coś wisiało przez chyba 3 lata ku ogólnej uciesze :D